دكتر شريعتي در سختراني نيايش شان مي فرمايند : خدایا!
اندیشه و احساس مرا در سطحی پائین میاور که زرنگیهای حقیر و پستیهای نکبتبار و پلید "شبه آدمهای اندک" را متوجه شوم!
چرا که دوستتر میدارم "بزرگواری گول خور" باشم تا همچون اینان، "کوچک واری گول زن".
بنظرم اين نگرش ايشان يك بعد مسئله را نشان مي دهد و در مرتبه شخصي اگر فردي چنين روحي را دارا باشد كه نظاره اوج تعالي ها ،ديگر مجالي براي احساس حقارت ها نگذارد ، بسيار زيبا و سازنده است . اما مسلماًدر بعد اجتماعي تبعاتي داشته و در هر زمان و مكاني شايد صحيح نباشد چراكه راه تعدي بيشتر و جسورانه تر را هموار مي كند .