جامعه با از دست دادن عمل پرستش و نيايش مزاج خودش را براي رشد ميكروب هاي انحطاط ،‌متلاشي شدن ،‌تجزيه و به اصطلاح خاص خودش (انتروپي) يعني ضعف و پيري قواي مزاجي ، ضعف بدني كه در اينجا به معني ضعف مزاج اجتماعي هست ،‌آماده مي كند .
(از كتاب (نيايش) دكتر شريعتي در تبيين نظر الكسيس كارل ،‌فيزيولوژيست و طبيب جراح كه 2 بار برنده جايزه نوبل شد .)

نيايش همچون امانتي ، همراه كسي است كه غالباً‌ خداوند را نيايش مي كند ،‌بارقه نور دعا و پرستش خداوند از سيما و حركات و نگاه نيايشگر همواره ساطع است ،‌و آنرا به هر كجا كه ميرود با خود مي برد .
الكسيس كارل

كساني كه بامداد نيايش مي كنند و تا شامگاه همچون يك جانور ،‌يك وحشي زندگي مي كنند آنها كساني هستند كه آثار دعا را در خود هيچگاه نمي يابند .
الكسيس كارل

تهيه و تنظیم : سارا حسن نژاد